بـــَــرای تــو! مــعـَلـمم...
تـو عِـشــق را وادار کـَـردی تــا هَــمــراهِ آفــتـــابـــ هــَر صـُـبـحــگـــاه از پـُـشـتــِ پــنـجـــره ی كـِـلاس سـَـرَكـــ بكشَــد وَ دُزدَكــي بـَـرايــَمــ دَستـــ تــِكــان دَهَـــد!
تـو عِـشــق را وادار کـَـردی تــا هَــمــراهِ آفــتـــابـــ هــَر صـُـبـحــگـــاه
از پـُـشـتــِ پــنـجـــره ی كـِـلاس سـَـرَكـــ بكشَــد وَ دُزدَكــي بـَـرايــَمــ دَستـــ تــِكــان دَهَـــد!
تــو واژههــا را بـَر تـَختــه سيـــاه، جــان بـخشیـــدی تــا پــَروانـــه شـَونـد
وَ دَر دِلِ كــوچــَكــم بــه پــَرواز دَرآينـــد......
اِنگــــار تـلاقـــي آفتـــاب وَ دَريـــا دَر نـگـــاهِ تـــو اُفتــاده بـــود...
وَ دَستــانـَتــــ وَقــتي دَر سكــوت مـــَرا مـهـــربـانـانــــه نــَوازش ميکــَرد بـــه تعبيــر
جــــاودانــه خــوشبختــي پــي ميبــُردَمــ وَ ديگـــر افســوس نميخـــوردَمــ ...
بــه راستي هيــچ واژهاي را نميتـــوان دَر امتـــدادِ نـگـــاهِ تــو خــُلاصــه كــَرد،
آفتــاب هـَـر صُــبـح بــا تــو سُخــَن مي گــويــَد و اي مــُعلــِمـ تويي كــه واژههــاي
اميـــد و آرزو هــَر روز بــَر مــَن الهـــام ميكــني.
اي مـَاواي خستگيهـــايمـ، تــو را نميتــوان دَر چـــارچــوبِ مـَحــدود وَ حــَقيــرِ كــَلَمــات جاي داد
هـَمــانطـــور كـه خــــورشيــــد دَر چــارچــوب پـنجـــره جــاي نميگيـــرد.
مــَن مــاننـدِ هــَميشــه دَر كنـــار ساحـــل مهــربــاني تــو ميايستـمــ تــا هـَمچـنــان
بــا كـَلَمــاتي از جنــس نـَسيــمــ مـــَرا دَر آغــــوش بـگيــري...

